Nieuw -- Kampen -- Opkomsten -- Foto's -- Baukelien -- Snotter-- Gurbe -- Overig        

Het weer was niet best maar onze dappere sneeuw...waterscouts trotseerden deze barre omstandigheden om te kunnen komen tot een der grootste triomfen in de geschiedenis van de mensheid... een echte sneeuwrob (in devries-kou).

Iedereen die vandaag op het clubhuis was (?) wilde eigenlijk graag naar huis, Rob was er ook, maar, ere wie ere toekomt, Harry wilde liever nog even in de sneeuw spelen. Daarom besloten we dat het een puik plan was dat dan maar te gaan doen. Er is toch geen school open vandaag. Wat moet je anders?

Rob had al snel in de gaten dat een sneeuwbal steeds groter wordt als er meer sneeuw aan blijft plakken, en die theorie kwam ons goed van pas. Er werden kruiwagens en scheppen gehaald om meer sneeuw te kunnen verzamelen en toen we eindelijk twee grote sneeuwballen gemaakt hadden (koud!) moesten ze nog even op elkaar gezet worden.

Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan en de kleinste bal moest eerst nog ven gehalveerd worden voordat Harry, Rob, Frans en Jitze de bal erop getild hadden. Zeg ons nog maar eens dat sneeuw niets weegt.

Hierna besloot Frans dat de sneeuwrob uit drie delen moest bestaan, "want dat is in stripverhaaltjes ook altijd zo.", dus er werd nog een bal gerold. (pas op, zakkenrollers)

Het hoofd moest nog veel hoger getild worden dan wie dan ook lang was, en dat was ook een hele klus. Maar toen het er eindelijk op zat, zat het er nog niet op want de sneeuwrob moest nog worden afgerond. Dus de drie sneeuwballen bovenop elkaar werden helemaal rond gemaakt, zoals dat hoort bij een sneeuwrob, en toen was hij klaar.

Maar nog niet helemaal: de sneeuwrob had nog geen gezicht, en dat is natuurlijk geen gezicht. Ook een hoge hoed ontbrak nog, net als knoopjes en een das. Dit alles werd snel geregeld (kerstballen konden prima voor ogen doorgaan, een bierflesje is een perfecte neus en wat maakt een betere mond dan een kerststukje? Als knoopjes bleken medailles (die Ward had gewonnen met de zwemwedstrijden) perfect te passen en als hoge hoed was een pan van boven het meest geschikt. Voor de das had Rob een oude lap gelapt. Als armen hebben we toortsen gebruikt, als handen vuur. Het was een vlammend spectakel, vooral hoe Harry de fakkels aanstak (probeerde).

Na enkele uren harde arbeid ging een kop thee er wel in. Jammer dat niemand die had gezet, dus we gingen met een koude maag weer op huis aan.