Nieuw -- Kampen -- Opkomsten -- Foto's -- Baukelien -- Snotter-- Gurbe -- Overig        

Zaterdagochtend, nog moe van een pasgevaren zeilwedstrrijd, was het tijd te vertrekken op zomerkamp. Half negen was (bijna) iedereen die meeging aanwezig en negen uur vertrokken de zeeverkenners zeilende door Sneek richting Gaastmeer. Ze lieten zich niet tegenhouden door regenval of nare mannetjes die door raampjes van woonboten schreeuwden, maar laveerden er lustig op los. Toen IJlst in zicht kwam werd het steeds moeilijker vooruit te komen en in sleep achter de aanhangmotor werden de Fluessen bereikt. Een half uurtje later dan gepland was, was iedereen aanwezig op het kampterrein. De wilde vaart had de Baukelian al naar Gaastmeer gevaren met daarachter hun eigen vlet en een extra boot (je weet nooit wat er gebeurd, stel je voor dat er opeens een vlet op de wal ligt, dan moet je met een andere boot wel naar Heeg kunnen varen.

De verkenners hebben de hele week gestreden om een gouden harpje door verscheidene wedstrijden te spelen (H20-freddo, N1+7 spel, buiten de boot vallen etc). Ook andere activiteiten zijn de revue gepasseerd (waaronder een nachtelijke wandeltocht vanuit Workum, waarna Neptunus ze in het donker onverwacht opwachtte en hen die nog niet gedoopt waren gedoopt heeft.

Maar het ergste van alles was nog wel dat de wiva, toen de zeeverkenners waren gaan winkelen, had besloten een boot van de verkenners op wal te takelen en compleet op te tuigen. Toen ze terugkwamen had aanvankelijk niet iedereen dit in de gaten maar al snel bedachten ze dat die verkennersvlet maar weer afgetuigd moest worden en de wivavlet ook, om vervolgens zonder hulp van een kraan (de boer was gaan eten) de vletten om te wisselen. Dit ging perfect, nog nooit hebben we zo snel een vlet uit het water getrokken.

Beide vletten waren nog maar net weer opgetuigd of daar kwam de wiva al aan. Die was verteld dat we het leuk vonden de vlet die al op de wal lag vol met water en badschuim te gooien (naar een idee van Moes, dat hadden de verkenners gadaan nadat de vletten verwisseld waren) en zodra de wiva'ers dus helemaal Hawaiiaans aan kwamen lopen waren ze zeer verbaasd hun eigen vlet op de wal aan te treffen. De boer zelf had ook nog nooit zoiets vreemds gezien op zijn land.

Na veel ontberingen en meer avonduren in het donker heeft de zeearend, ondanks dat ze niet alles even eerlijk zouden hebben gespeeld, toch het gouden harpje gewonnen. En goed bewaard want binnen 24 uur is het nog maar 3 keer kwijt geweest. Veel water later (gelukkig hadden we altijd regenkleding aan, zie ook bovenstaande foto) werd het mooi weer en toen konden we het kamp weer opbreken en gezamelijk naar huis gesleept worden met Baukelian.